‘Willem Dieleman (1986) groeide op in Middelburg en woont in Amsterdam. Hij studeerde Nederlands en verdiepte zich in wat een tekst tot literatuur maakt en hoe instituties de waarde ervan beïnvloeden. Zijn onbedwingbare drang om concepten te bedenken, zijn fascinatie voor institutionele kritiek in combinatie met zijn liefde voor taal en mensen is de rode draad door zijn werk.’ Aldus een niet-bestaande derde persoon. Deze vervolgt:

‘Op speelse wijze zet hij zich af tegen autoriteit, niet door sterk activisme, maar door de oneffenheden in systemen te zoeken, deze over te nemen en naar zijn hand te zetten.’

Maar als ik het in mijn eigen woorden zou zeggen: met mijn kunst wil ik mensen samenbrengen zonder in sentimentaliteit te vervallen, ik wil ze verwarren, prikkelen en uitdagen, maar ze ook in hun waarde laten. Ik houd van de onmogelijkheid van de mens. Ik heb daar begrip en liefde voor en haal er inspiratie uit.

Met mijn Tiny Buurthouse verbind ik daklozen met yuppen, met mijn Museum voor Onbedoelde Kunst wil ik mensen zonder artistieke achtergrond de kans geven om een tentoonstelling te cureren. Het liefst zet ik iedereen op een voetstuk. Kunst en literatuur zijn voor mij geen luxe zaken, maar essentiële middelen om een weerbare en betrokken samenleving te creëren.

Ik spreek en moderate en geef les. Ik wil met mijn lezingen mensen inspireren. Dit doe ik door mezelf zo menselijk mogelijk neer te zetten. Door te laten zien dat wat ik doe, net zo bijzonder is als iedereen die ik tegenover me heb. Of dit nu een groep wereldverbeteraars zijn of brugklassers, iedereen heeft een verhaal en een innerlijk vuur.